Την τετάρτη επισκέφθηκα την Ευαγγελική Εκλλησία Βόλου. Η λειτουργία ξεκινούσε στις 7 και τελείωσε περίπου στις 8.15. Αυτό που μου έκανε εντύπωση με την είσοδό μου στο χώρο, ήταν η παντελής έλλειψη εικόνων σε σχέση με τον ορθόδοξο χριστιανικό ναό. Οι τοίχοι είναι λευκοί ενώ η όλη διακόσμηση είναι λιτή. Υπάρχουν ξύλινοι πάγκοι επενδεδυμένοι με μπορντώ καλύμματα, όπου πίσω τους βρέσκεται σε μία θήκη η Αγία Γραφή και τα Υμνολόγια. Στο βάθος υπάρχει ένας ξύλινος σταυρός και ένα τραπέζι, όπου όλοι μπορούν να έχουν οπτική πρόσβαση. Ο πάστορας ήταν ντυμένος με πολιτικά ρούχα και δεν ξεχώριζε από τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους. Στην αρχή μιλούσε μία κυρία χαμηλόφωνα ενώ ο πάστορας είχε κλειστά τα μάτια. Τα μάτια του συνέχισαν να είναι κλειστά και αργότερα κατά τη διάρκεια ενός αποσμάσματος που διάβαζε. Ενώ ο κόσμος ήταν λίγος, στη συνέχεια ολοένα και αυξανόταν η προσέλευσή του. Όταν σταμάτησε η κυρία, ο πάστορας σηκώθηκε και μας καλοσώρισε, αφού ήταν και άλλοι που παρευρεθήκαμε για πρώτη φορά. Ενδιάμεσα, κάποιοι άλλαζαν θέσεις και ετοιμάζοντας για τη συνέχεια. Άνοιξαν τα υπνολόγια και μια κυρία δίπλα μου, μου εξήγησε ότι μπορεί ο καθένας να διαλέξει έναν ύμνο, ώστε να τον παίξουν και να το τραγουδήσουν όλοι μαζί. Μια άλλη κυρία μας μοίραζε το πρόγραμμα του Υμνολογίου. Η γλώσσα ήταν δημοτική, ενώ εύκολα μπορούσες να βρεις το χωρίο μέσα στο Υμνολόγιο. Έπειτα όποιος ήθελε διάλεγε έναν ύμνο, ο οποίος προβαλόταν από τον χειριστή σε μία οθόνη και οι άνθρωποι τραγουδούσαν με συνοδεία πιάνου. Εκτός από την ελληνική, υπήρχε και η μετάφραση των ύμνων σε αγγλική γλώσσα. Αργότερα κατάλαβα το λόγο. Πολλοί είχαν άλλη καταγωγή, όπως η κυρία δίπλα μου , που καταγόταν από τη Γερμανία. Αλλά και ο ίδιος ο πάστορας καταγόταν από την Τουρκία. Τραγουδούσαν δυνατά και μελωδικά. Μου άρεσε αυτό που άκουγα, ενώ σε κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ψελλίζει κάποιες λέξεις. Οι παρευρισκόμενοι φορούσαν απλά καθημερινά ρούχα και πολλοί είχαν έρθει με τις οικογένειές τους. Μπορούσες να διακρίνεις ανθρώπους από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Μετά τους ύμνους ακολούθησε η περιγραφή μιας κοπέλας σχετικά με την εμπειρία της στην Τασμανία, όπου είχε πάει με άλλους πιστούς να βοηθήσουν ένα τοπικό ορφανοτροφείο και τις επιδράσεις που είχε πάνω της αυτό το ταξίδι. Ο πάστορας ζήτησε όλοι να προσευχηθούν για την κοπέλα και τη συνεισφορά της, ενώ προέτρεψε και άλλους για βοήθεια, ακόμα και χρηματική, ανάλογα με τη δυνατότητα καθενός. Στο τέλος μια κυρία περνούσε δίπλα μας κρατώντας ένα πράγμα σαν τσάντα για τυχόν δωρεές. Φεύγοντας ο πάστορας ζήτησε να μας χαιρετίσει. Παράλληλα μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας και μας καληνύχτισε. Όλοι ήταν πολύ φιλικοί και χαμογελαστοί. Ήταν μια όμορφη και ενδιαφέρουσα εμπειρία, που μπόρεσα να την μοιραστώ με άλλους φίλους μου.